Loksins kom verk sem ríkisstjórninni fórst vel úr hendi að leysa.

Bæði hvað varðar innihald og umbúðir.

Í fyrsta sinn hefur tekist að koma samtímis böndum á stór egó stjórnmálamanna og ofvaxna yfirbyggingu stjórnarráðsins.

Það er afrek.

—–

Ég sótti fund flokksstjórnar Samfylkingarinnar í morgun þar sem ríkisstjórnarsamstarfið og ráðherraskipti voru til umræðu.

Jóhanna Sigurðardóttir var þar í ræðustól geislandi af sjálfsöryggi og brennandi baráttaanda.

Þetta er ekki í fyrsta sinn sem hún nær góðu flugi á slíkum samkomum og ég stóð mig að því að hugsa “afhverju getur hún ekki sýnt þessa leiðtogahæfni frammi fyrir þjóðinni?”

Nógu mikið þurfum á því að halda að láta blása okkur kjark í brjóst.

——

En það vill stundum gleymast að Jóhanna er bara búin að vera forsætisráðherra í eitt og hálft ár.

Þó að hún sé reynslumesti þingmaðurinn okkar þá er fyllilega eðlilegt að hún, eins og margir forverar sínir, þurfi tíma til að finna sig í hlutverki forsætisráðherra.

Til að byggja upp sama sjálfstraust gagnvart þjóðinni og hún hefur gagnvart samflokksfólki sínu.

Fólki sem hún hefur hvatt til dáða og sagt til syndanna, til skiptis, undanfarna áratugi.

Hef verið að hugsa um stjórnmálamenn og pólitískt erindi þeirra.

Eftir á að hyggja þá finnst mér það hafa verið virðingarvert af Ögmundi Jónassyni að segja sig frá ráðherradómi vegna málsmeðferðar Icesave-málsins.

—–

Það er einn versti galli við það þegar að stjórnmálamenn verða ráðherrar, að þeir umbreytast samstundis í embættismenn.

Ögmundur er einn þeirra stjórnmálamanna sem hefur skýrt pólitískt erindi.

Fúsleiki ráðherra til að láta sig varða málefni önnur en þau sem falla beint undir ráðuneyti þeirra, er í mínum huga í beinu sambandi við pólitískt erindi þeirra.

Kemur í ljós það sem mann grunaði.

Baugsfjölskyldan lét Haga reka lífsstílinn sinn.

“Jafnframt kaupir Jóhannes eignir á markaðsvirði; bíl, íbúð og sumarhús sem hann hefur haft til umráða”

Þá skilur maður loksins afhverju rekstur Haga var rekinn í kringum núllið síðustu árin, þrátt fyrir að þeir væru með íslenska neytendur í bóndabeygju með hartnær 50% markaðshlutdeild á matvörumarkaði.

Hagnaðurinn hefur verið tekinn út áður en formleg reikningsskil fyrirtækisins fóru fram.

—–

Flugufregnir eru jafnframt af því að Hagar hafi greitt Jóni Ásgeiri Jóhannessyni háar mánaðarlegar “ráðgjafarþóknanir” allt fram á þetta ár. Milljónir króna.

En blaðamönnum hefur, eftir því sem mér skilst, ekki tekist að fá skýr svör við spurningum um þessar þóknanir frá stjórn og stjórnendum Haga.

Miðað við óvenju hreinskilningslega fréttatilkynningu Arion banka í dag þá er kannski von um að þetta upplýsist fljótlega?

—–

Fer forstjórinn, Finnur Árnason, annars ekki fljótlega líka?

Finnur þarf ekki að hafa áhyggjur af afkomu sinni. Hann er ekki á flæðiskeri staddur ef marka má álagningarskrá síðasta árs.

Þjónusta hans við Baugsfjölskylduna hefur gert hann að auðugum manni.

—–

Gott að heyra að fyrirtækið sé aflögufært. Þó að vísu hafi þurft að afskrifa tugi milljarða af skuldum þess.

En það er góður dagur fyrir íslenskt samfélag að þessir samkeppnisbófar séu búnir að missa tökin á matvælamarkaðnum*.

*Það skal tekið fram að fyrirtæki mitt, Góð samskipti, vann nokkur verkefni í tengslum við opnun matvöruverslunarinnar Kosts í Kópavogi.

Þeir eru að fara að ræða aðskilnað ríkis og kirkju í Kastljósinu.

Sú umræða hefur aldrei komist upp úr hjólförunum á Íslandi.

—–

Það er alltaf látið eins og kirkjan verði með því lögð niður eða menn gangi af trúnni.

Nei. Þetta er ekkert annað en formbreyting. Skýrt réttlætismál svo hér megi ríkja ómengað trúfrelsi.

—–

Í Svíþjóð var þetta gert í áföngum á árunum 1996 til 2000.

Þetta er ekki flókið mál.

—–

Þeir sem standa gegn þessari umræðu og fresta með því hinum óumflýjanlega aðskilnaði kirkjunnar og ríkisins eiga á hættu að einangra kirkjuna smátt og smátt frá stórum hluta þjóðarinnar.

Það endar með sprengigosi trúfrelsis.

Hneykslismálin núna eru bara eins og meðal-jarðskjálfti.

—–

Sé núna að þeir sem ræða þetta í Kastljósinu eru Illugi Jökulsson og séra Þórhallur Heimisson.

Þórhallur er einmitt dæmi um mann sem hefur viljað forðast vitræna umræðu um aðskilnað ríkis og kirkju með hjálp óttaprangs og gífuryrða.

Líklega verður hann bljúgari núna í ljósi nýjustu atburða.

Fyrir Alþingi liggur tillaga um að draga Ísland út úr aðildarviðræðunum við Evrópusambandið.

Sumir segja að eini tilgangurinn með henni hafi verið að neyða Evrópuandstæðinga innan Vinstri Grænna til að vera á tillögunni og með því reka fleyg á milli ríkisstjórnarflokkanna.

—–

Ljóst er að með því að draga umsóknina til baka væri einungis verið að framlengja þær hörðu deilur sem geisað hafa um Evrópumál hér á landi.

Þetta sjá jafnvel flestir þeirra sem telja sig andsnúna aðild og vilja þess vegna frekar að ferlið verði klárað og samningur lagður í dóm þjóðarinnar í þjóðaratkvæði.

Með því megi leggja það mál á hilluna og snúa sér að einhverju öðru.

—–

Hópur, sem lýst er sem “hófsömum og skynsömum Sjálfstæðismönnum”, hefur skv. mínum heimildum rætt um þann möguleika að bjóða Samfylkingunni upp á samstarf í nýrri “uppbyggingarstjórn”.

Stjórnarsamstarf við VG sé augljóslega mjög erfitt eins og ástandið er á flokknum og hópurinn telur að grundvöllur gæti verið fyrir sterkari stjórn S og D þar sem sátt yrði um að samningaferlið við Evrópusambandið fengi að ganga til enda.

—–

Helsti þröskuldurinn gegn þessu stjórnarsamstarfi er talin vera Jóhanna Sigurðardóttir sjálf.

Forsætisráðherra treystir ekki Sjálfstæðisflokknum.

En það er líka spurning hvað Jóhanna nennir þessu stjórnmálaharki mikið lengur.

Björgólfur Thor Björgólfsson opnaði í gær vefsíðu þar sem hann birtir sína hlið málsins í mörgum af þeim málum þar sem hann hefur verið til umfjöllunar.

Þessi ímyndarherferð Björgólfs Thors hófst í raun fyrir nokkrum vikum þegar að nýr talsmaður hans tilkynnti að Björgólfur Thor hefði náð samkomulagi við lánadrottna sína og sagði jafnframt að ekkert yrði afskrifað af skuldum hans.

Í kjölfarið birtist viðtal í Viðskiptablaðinu þar sem Björgólfur Thor hélt því meðal annars fram að hann hafi ekki haft raunveruleg áhrif á stefnu Landsbanka Íslands og hafi raunar lengi reynt að bola bankastjóra hans úr stóli, en hafi ekki fengið því framgengt.

—–

Pressan hringdi í mig út af þessu viðtali og vildi fá álit almannatengils á pr-taktík Björgólfs Thors í samanburði við aðra útrásarvíkinga.

Lesa má viðtalið hér.

Ég vil nota þetta tækifæri og biðja blaðamanninn sem tók viðtalið fyrir Viðskiptablaðið afsökunar á því að hafa kallað það drottningarviðtal.

—–

Þetta var ágætis viðtal.

Blaðaviðtöl eru auðvitað í eðli sínu þannig að viðmælandinn er einn fyrir svörum og svör hans birtast óbreytt í blaðinu. Blaðamaðurinn hefur hins vegar það hlutverk að velja spurningarnar.

Björgólfur Thor fékk vissulega ýmsar erfiðar spurningar í þessu viðtali. Svo sem eins og hvort það hafi verið eðlilegt að hann einn hluthafa hafi verið í formlegum viðræðum við stjórnvöld í Ráðherrabústaðnum í vikunni fyrir bankahrunið.

Kjarninn í því sem ég sagði var að nauðsynlegt væri að taka upplýsingum hans með fyrirvara og að það væri hans hlið á málinu sem þarna kæmi fram. Orð hans stangist á við sumt annað sem komið hefur fram.

—–

Annar blaðamaður Viðskiptablaðsins gerði þetta svo að umtalsefni í pistli vikuna á eftir.

Ég get tekið undir allt sem hann segir.

Nema eitt.

Ég er ekki sammála því að stór hópur dæmi allt dautt og ómerkt sem komi frá útrásarvíkingum og því stoði ekki fyrir þá að reyna að koma sinni hlið á framfæri.

Ég er einmitt þeirrar skoðunar að það vanti mjög upp á að fólk hafi uppi marktæka gagnrýni og láti í sér heyra um málflutning manna sem stíga fram og ræða um þessa afdrifaríku atburði alla.

—–

Ég hef verið þeirrar skoðunar, alveg síðan löngu fyrir bankahrunið, að það sé skortur á óháðum sérfræðingum sem tilbúnir eru að tjá sig um flókin fréttamál.

Sérstaklega er þetta áberandi í viðskiptafréttum.

Menn komast upp með að segja alls kyns vitleysu um viðskipti í fjölmiðlum og þó að það séu þúsundir sérfræðinga sem viti betur, þá segir enginn eitt aukatekið orð.

Og sökin er í fæstum tilfellum viðskiptablaðamanna.

Heldur er bara enginn til í að segja neitt við þá on-the-record.

—–

Það er einfaldlega viðtekin skoðun í íslensku viðskiptalífi að það borgi sig ekki að tjá sig um aðra leikendur viðskiptalífsins í fjölmiðlum.

Hvað á að kalla þetta andrúmsloft?

—–

Stundum er talað um þöggun í íslensku samfélagi.

En verst er þöggunin í viðskiptalífinu og var orðin að þjóðarmeini fyrir hrun.

Það var orðið þannig að peningar voru taldir jafngilda þöggunarvaldi um hvaðeina.

Jafnvel nauðaómerkilega hluti.

—–

Gott dæmi er áðurnefnd yfirlýsing Björgólfs Thors um að ekkert verði afskrifað af skuldum hans.

Sama dag flutti Reuters fréttaveitan fréttir af því að Deutche Bank hefði fært jafngildi tæplega 400 milljarða króna varúðarfærslu í bókhaldi sínu vegna skulda Actavis.

Enginn gerði tilraun til að setja þetta í samhengi.

Það samhengi, að þó að formlega hafi engar skuldir verið afskrifaðar enn, þá geri einn stærsti lánveitandi Björgólfs Thors ráð fyrir að á endanum fáist jafnvel ekki nema helmingur af lánum til hans endurgreidd.

—–

50% afskrift? Það þætti mörgum gott.

Það væri áhugavert að fá bloggfærslur á BTB.is þar sem það er skýrt í smáatriðum hvernig slíku samkomulagi er náð.

—–

BTB.is er hins vegar mjög áhugavert framtak hjá Björgólfi Thor.

Ég er ekki í hópi þeirra sem vilja banna útrásarvíkingum eða öðrum aðalleikendum í hruninu að tjá sig.

Ég fagna því að þeir geri það.

Ég held að Björgólfur Thor vinni áreiðanlega einhverja á sitt band með þessu.

—–

Reyndar hefði ég talið að hann hefði mátt játa meiri ábyrgð á sumum af þeim málum sem hann fjallar um á síðunni.

Það er ekki sérlega trúverðugt að hann hafi sem stjórnarformaður Actavis ekki borið ábyrgð á vandræðum þess fyrirtækis.

Né að hann hafi ekki getað losnað við bankastjóra Landsbankans hafi hann raunverulega talið það samrýmast hagsmunum sínum sem stærsta hluthafa bankans að leggja til atlögu við Sigurjón Árnason. Manninn sem hann sjálfur réði til að stýra bankanum.

—–

Ljóst er að Björgólfur ber ríka ábyrgð á mörgu af því sem hér gekk á. Hann virðist jafnframt hafa haft óheftan aðgang að bæði forsætisráðherra og forseta þjóðarinnar.

Hvort Björgólfur Thor er að einhverju leyti skárri en Jón Ásgeir og aðrir höfuðpaurar í píramídasvindli bankakerfisins veit ég ekki.

Hann virðist allavega telja sjálfur að svo sé.

—–

Þessi vefsíða er merki um Björgólfur Thor telji sig geta varið umdeild viðskipti sín.

Ég fagna því að hann komi fram með sínar málsbætur og hvet aðra í hans stöðu til að gera slíkt hið sama.

Og það má jafnframt fagna því að með fjölmiðlaumfjölluninni sem síðunni fylgir, skapast tækifæri fyrir þá sem hafa önnur sjónarhorn eða upplýsingar um málefni Björgólfs Thors, til að koma þeim á framfæri.

Þessi ákvörðun Landsbankans (undir forystu nýs bankastjóra) er skynsamleg.

Vestia var eins og myllusteinn um háls Landsbankans.

Eignarhaldsfélagið hafði neikvæð áhrif á ímynd bankans og setti rangan fókus fyrir bankann.

—–

Þetta eru sömuleiðis góð viðskipti fyrir lífeyrissjóðina.

Þeir koma meira af sínu lausafé í umferð í atvinnulífinu og gera enn ein reyfarakaupin fyrir hönd sjóðsfélaga sinna (áður höfðu þeir fengið hressilegan afslátt af Icelandair).

Þvílíkt ófremdarástand að vera með forseta lýðveldisins sem framkallar hjá manni aulahroll í hvert sinn sem hann opnar munninn.

Ólafur Ragnar Grímsson var spurður að því hvort hann hafi hringt í Björgólf Thor Björgólfsson í aðdraganda bankahrunsins og beðið hann að koma heim.

Björgólfur heldur þessu fram á síðu sinni.

Svar forsetans:

„Ég kannaði heimildir sem ég hef undir höndum og sé ekkert um samtöl við Björgólf Thor þessa daga,“

—–

Afhverju getur forsetinn ekki svarað þessu hreint út?

Nei. Hann fer í kringum þetta eins og köttur í kringum heitan graut og vitnar í einhver gögn.

Auðvitað ætti hann að geta svarað þessu afdráttarlaust, nei eða já.

—–

Mér varð hugsað til ákveðins atriðis í þáttunum bresku “Já, forsætisráðherra”.

Menn eru að brjóta heilann um hver skrifar þetta.

Er það ekki augljóst?

—–

Annar heitir Hannes Hólmsteinn Gissurarson og er háskólaprófessor og fótasleikja fyrrv. forsætisráðherra.

Hannes er með þráhyggju gagnvart Agli Helgasyni og hatast við Þorvald Gylfason.

Allt er það persónulegt og vandræðalegt fyrir þá sjálfa.

—–

Hannes var reyndar kominn á ágætt flug sem nafngreindur bloggskríbent á Pressunni síðastliðinn vetur, en hefur lítið sinnt því undanfarið.

Telur sig sjálfsagt áhrifameiri sem fuglahvíslari.

Bindur vonir sínar við að lesendur AMX selji sér þá hugmynd að einhver marktækari Hannesi sé á bakvið sumt fuglahvíslið.

—–

Hinn hvíslarinn heitir Friðbjörn Orri Ketilsson.

Friðbjörn er yfirlýstur lærisveinn Hannesar og telur það greinilega sína mikilvægustu lexíu að læra að hatast við sömu menn og háskólaprófessorinn vinur sinn.

Skrif Friðbjarnar Orra minna helst á mann sem er illa haldinn af pólitísku Stokkhólmsheilkenni.

—–

En maður les þetta og þeir mega mín vegna hvísla sig hása.

Eru raunar ekki að ráðast á neina sem eru ekki fullfærir um að verja sig.

Þetta er merkilegt.

Því minna sem forystumenn Sjálfstæðisflokksins hafa sig í frammi, því meira eykst fylgið.

—–

Sjálfstæðisflokkurinn án stefnu og án virkrar stjórnarandstöðu er svona eins og mjög fjölmennur Rotary-klúbbur.

Félagar í honum vilja helst ekkert vera að láta minna sig á stefnuna.

Því um leið hleypur flótti í mannskapinn.

Pressan hefur komið á óvart og verið sprækasti vefmiðillinn í sumar.

Þar skiptir mestu að hún hefur verið með mikið af fréttum sem aðrir hafa ekki verið með.

Blaðamenn Pressunnar halda sínum fréttamálum gangandi og koma oft með nýja vinkla.

Þeir taka líka oft upp eitthvað sem bloggarar Pressunnar skrifa og gera sér mat úr því þannig að aðrir fjölmiðlar hafa í auknum mæli tekið þessar fréttir upp.

Blaðamenn Pressunnar hafa einnig verið á tánum í kringum stóra fréttaviðburði og komið með viðbrögð fólks við helstu stórtíðindum.

—–

Síðan hefur Pressan haft vit á því að brjóta upp hið mjög svo staðnaða netfréttaform.

Til dæmis með fréttaviðtölum þar sem vitnað er beint í samtal blaðamanns við viðmælanda og svörin eru í sérstökum römmum sem eru auðlesnir og aðgengilegir.

Fleiri fréttavefir hafa tekið þetta form upp í kjölfarið.

—–

Reyndar var einn af blaðamaður sem var, að ég held, byrjaður á þessu netviðtalsformi á undan Pressunni.

Sá heitir Baldur Arnarsson og birtir stundum mikla langhunda á mbl.is sem þó eru mjög aðgengilegir og upplýsandi.

Ég tók sérstaklega eftir því þegar hann byrjaði á þessu, enda mætti kalla þetta stílbrot á svo íhaldssömum miðli sem mbl.is er.

—–
Framtíð netfréttasíðna, sem fjölmiðla sem bera sig, er þegar þetta er skrifað enn óþekkt.

Væntanlega er Pressan rekin með tapi og það er spurning hversu lengi eigendur séu tilbúnir að halda úti svo metnaðarfullri fréttavinnslu, á meðan beðið er eftir því að tekjur af vefauglýsingum batni.

Ég hef heyrt marga segja að fréttastefna Pressunnar sé ruglingsleg og léttmeti sé þar blandað saman við “alvöru” fréttir.

En miðað við lestrartölur þá hugnast stórum hópi þessi blanda.

Sjálfum grunar mig að kjarni lesendahóps Pressunnar sé lýðfræðilega ekki ósvipaður kjósendahópi Framsóknarflokksins. Bara töluvert fjölmennari.

Rifjast nú upp kaupaukasamningar sem áttu að gefa Kaupþings-stjórunum Hreiðari Má og Sigurði Einarssyni milljónir í mánaðarlaun.

Davíð Oddssyni ofbauð svo þessi ofurlaun bankamannanna að hann hringdi á sjónvarpsstöðvarnar, arkaði með þær í eftirdragi niður í útibú bankans í Austurstræti og tók út af reikningi sínum 400.000 krónur.

Þriggja daga laun.

Benedikt Erlingsson hefur komist reglulega í fréttirnar á þessu ári.

Hann er jafnan ófeiminn við að setja hlutina í óþægilegt samhengi. Nú síðast í morgunútvarpi Rásar 2.

—-

Rifjast þá upp að Benedikt var nýlega nefndur í mín eyru sem mögulegur frambjóðandi til embættis forseta Íslands árið 2012.

Óhætt er að fullyrða að kjör Benedikts myndi ljá embættinu annan og alþýðlegri blæ en Ólafur Ragnar Grímsson hefur gert.

Skríbentar AMX.is fárast í tveimur færslum yfir boðsferð með blaðamenn til Brussel.

Segja blaðamennina hafa verið keypta með þessu og þeir séu nú ómarktækir með öllu.

Þetta er athyglisvert fyrir þá sem vita að náhirðin (sem sendir línur sínar út á AMX) heldur úti tveimur félögum sem heita Varðberg og SVS.

Þessi félög hafa í áraraðir staðið fyrir boðsferðum til…

Wait for it…

Brussel.

—–

Nema reyndar hafa þær boðsferðir ekki verið til kynningar á ESB, heldur NATO.

Sem vill svo til að hefur höfuðstöðvar sínar í þessari sömu borg.

Gestirnir í hópferðum Varðbergs hafa mikið til verið blaðamenn af sömu fjölmiðlum, í bland við unga og upprennandi stjórnmálamenn af hægri vængnum og miðjunni.

Allt borgað af Nato og gestalistinn ákveðinn af hernaðarsinnuðum hægri mönnum á Íslandi.

Eigum við von á samskonar frétt á amx.is nema með orðinu NATO í stað ESB eftir næstu boðsferð Varðbergs?

Hæpið.

—–

Það kemur svo sem ekki á óvart að í huga náhirðarinnar helgi tilgangurinn meðalið.

Eða, í þessu tilfelli, málstaðurinn boðsferðina.

Ég á afmæli í dag 9. júní. Og ég er nú þegar búinn að fá bestu afmælisgjöf dagsins.

Mætti í vinnuna í morgun og það dundu á mér hamingjuóskir úr öllum áttum (takk Facebook).

—–

Hrafn samstarfsmaður minn spurði mig kaldhæðnislega:

“Hvað ertu nú orðinn gamall, gamli minn?”

Ég:

“34 ára”

Hrafn:

“Ha?  Nei, ertu ekki fæddur 1977?”

Ég:

“Ha jú!?!

—–

Þá er ég búinn að halda í marga mánuði að ég væri að verða 34.

Ég hef greinilega byrjað að búa mig undir það andlega fyrir löngu að verða 33 ára. Líklega fljótlega eftir 32 ára afmælið mitt í fyrra.

Á einhverjum tímapunkti gleymi ég því svo að ég sé ekki orðinn 33 ára og held bara að ég sé orðinn það.

Ég er allavega búinn að kynna mig sem 33 ára síðan fyrir áramót.

Án gríns.

—–

Frekar skrýtið mál.

Einmitt búinn að vera að ræða við fólk hvað 34 sé nú óheppileg tala. Verri en bæði 33 og 35.

Ég sem hef alltaf talið mig vera góðan í hugarreikningi. En þarna varð einhver Freudískur ruglingur á milli vinstra og hægra heilahvels.

—–

En þetta er tvímælalaust besta afmælisgjöf dagsins.

Heilt nýtt ár.

Fæ að vera 33 ára í ár í viðbót. Jibbý!

Bifröst er með töff auglýsingar með myndum úr hruninu og aðdraganda þess.

Svona myndi ég vilja sjá hjá fleiri auglýsendum. Aðeins meira raunsæi og aðeins minna gloss.

Þetta lítur ekki vel út.

Jóhanna Sigurðardóttir hefur sagt að hún hafi ekki verið sá aðili sem lofaði Má Guðmundssyni undanþágu frá launastefnu ríkisstjórnarinnar.

Tölvubréfið sem Morgunblaðið vísar til er sagt stílað á hana og síðan virðist sem að í kjölfarið hafi verið gengið að kröfum Más um tryggingu þess að laun hans yrðu ekki lækkuð.

Nú virðist sem að forsætisráðherra hafi sagt ósatt í fjölmiðlum og á Alþingi.

—–

Í sjálfu sér kemur ekki á óvart að Jóhanna hafi látið það sig varða hverjir sóttu um stöðu seðlabankastjóra.

En eins og svo oft áður er það yfirhylmingin sem fer verst með menn.

Jóhanna, þessi mikla baráttukona, verður að standast þær sömu kröfur og hún hefur gert til annarra allan sinn stjórnmálaferil.

Hún verður að leggja spilin á borðið.

Smá plögg hérna.

Ég og hann Árni Árnason höfum kennt námskeið sem heitir “Vefurinn sem markaðstæki” í Opna háskólanum hjá HR.

Vegna fjölda áskoranna hyggjumst við halda eitt slíkt námskeið á vegum Góðra samskipta á þriðjudaginn næsta á Hilton Nordica hótelinu. Þetta verður heils dags námskeið og kostar 19.900.

Nánari upplýsingar um skráningu á námskeiðið má finna hér.

—

Sigmundur Davíð virðist vera eitthvað vanstilltur.

Hann staðfestir í raun með þessum viðbrögðum sínum kjarnann í þeirri gagnrýni sem Guðmundur Steingrímsson setti fram.

Sigmundur rekur pólitík sína svo heiftúðlega að það hefur enginn stjórnmálamaður geð í sér að vinna með honum.

Né vilja kjósendur leggja traust sitt á flokk hans.

—–

Fréttamaður: “Hvernig bregst þú við þessari hörðu gagnrýni Guðmundar Steingrímssonar?”

SDG: “Ágætlega. Ég held að þetta hljóti að vera einhvers konar gjörningur. Annars væri þetta svo ósvífið að ég held að enginn framsóknarmaður myndi láta slíkt frá sér fara.”

—–

Gagnrýni Guðmundar Steingrímssonar var málefnaleg.

Það er einmitt í kjölfar kosninga sem stjórnmálaflokkar eiga að vera opnir fyrir slíkri umræðu. Forystumenn geta síður bandað frá sér gagnrýni þegar dómur kjósenda er nýfallinn.

Hvað þá þegar skilaboðin eru jafn skýr og ýsuflak inn um bréfalúgu.

Fólk virðist almennt bara sátt við sigur Besta flokksins. Hvort sem það kaus hann eða ekki.

Ég var að velta fyrir mér möguleikunum sem það gefur okkur borgurunum að vera komin með venjulegt fólk inn í borgarstjórn. Sex einstaklinga sem höfðu ekki hugmynd um það fyrir mánuði síðan að þeir myndu enda þarna.

Má ekki nota þetta tækifæri til að hugsa margt alveg upp á nýtt? Tækla heilagar kýr sem hefðbundnum borgarfulltrúum hefði aldrei dottið í hug að ýta við.

—–

Vaninn er að kjörnir fulltrúar kyssa jörðina sem kjósendur ganga á vikurnar fyrir kosningar en kalla þá kverúlanta þess á milli og hundsa algjörlega.

Borgarfulltrúar Besta flokksins ættu ef allt er eðlilegt að vera í aðeins betri tengslum við kjósendur sína en hinir og munu ekki þora annað en að taka öll þau erindi upp sem til þeirra er beint.

Nú gæti því verið tækifæri til að láta borgarstjórnina réttlæta upp á nýtt allt sem hún eyðir peningum í.

—–

Dæmi:

• Afhverju er forseti borgarstjórnar enn með aðgang að lúxus Audi-bifreið?
• Afhverju er svona mikil ásókn í að sitja í stjórn Faxaflóahafna? Hvaða spilling er í gangi þar?
• Afhverju eru hátt í 100 manns búin að fara á vegum borgarinnar undanfarin 10 ár að skoða léttlestakerfi í útlöndum jafnvel þó ekki standi til að setja slíkt samgöngukerfi upp hér.
• Og afhverju eru kjörnir fulltrúar að fara í þessar og aðrar slíkar ferðir? Hefur hagur borgarbúa virkilega batnað eitthvað við að Alfreð Þorsteinsson fari í opinberar skoðunarferðir til útlanda? Kom hann með einhverjar hugmyndir heim sem hann gat ekki fengið í sumarfríinu sínu?
• Afhverju lýsa allir borgarfulltrúar því yfir “að engu verði til sparað að gera Höfða eins og nýjan” eftir að það kviknaði í innréttingum “og það strax” þegar að ýmis mikilvæg velferðarverkefni bíða?
• Er það vegna þess að Höfði er fyrst og fremst partýhús fyrir borgarstjórn sjálfa? Mega svona verkefni ekki bíða þess að við verðum aðeins efnaðri?
• Afhverju eru allir reikningar borgaðir vafningalaust sem stofnað er til vegna kosningaloforða (prófkjörsloforða?) til íþróttafélaga. Sama hversu vafasöm fjármálastjórn þeirra er í tengslum við mannvirkjagerð?
• Afhverju er enginn nokkurn tíma gerður ábyrgur fyrir dýrum fjármálaklúðrum sem verða hjá borginni? (Dæmi: Stúkan á Laugardalsvelli)
• Afhverju úthlutar borgarráð milljónum og milljónatugum í alls konar gæluverkefni án aðkomu fagráða borgarinnar?
• Afhverju eru borgarstjórnarfundir þar sem enginn hlustar á hvorn annan í ræðustól og enginn borgarbúi nennir heldur að hlusta. Hvað er að þessu fyrirkomulagi?
• Afhverju hafa laun borgarfulltrúa ekki verið lækkuð eins og annarra?
• Afhverju er starf borgarfulltrúa fullt starf? Mætti ekki fá helmingi fleira fólk þarna inn fyrir sama pening?
• Afhverju er ekki hámark á því hversu lengi fólk getur setið í borgarstjórn? (Var Ólafur F. virkilega borgarfulltrúi í 20 ár? - má ég fá endurgreitt?)
• Afhverju er Orkuveita Reykjavíkur rekin eins og ruslabílafyrirtæki mafíunnar í New Jersey?

Ég man vel þegar að #iceland komst í fyrsta sinn á lista yfir topp tíu vinsælustu umræðuefnin (trending topics) á Twitter.

Það var fyrir akkúrat ári þegar að Jóhanna Guðrún steig á svið í Moskvu.

Fyrir þá sem vilja sjá í rauntíma hvernig Evrópa bregst við Heru Björk geta farið á Twitter og slegið inn leitarorðið ‘Iceland’.

Allir bíða spenntir eftir úrslitunum í Reykjavík. Vandi er um slíkt að spá.

En miðað við hvernig lokaspretturinn hefur þróast þá tel ég líklegast að eftirtaldir frambjóðendur verði borgarfulltrúar á næsta kjörtímabili.

Jón Gnarr Kristinsson
Einar Örn Benediktsson
Óttarr Ólafur Proppé
Elsa Hrafnhildur Yeoman
Karl Sigurðsson
Hanna Birna Kristjánsdóttir
Júlíus Vífill Ingvarsson
Kjartan Magnússon
Þorbjörg Helga Vigfúsdóttir
Gísli Marteinn Baldursson
Dagur B. Eggertsson
Oddný Sturludóttir
Björk Vilhelmsdóttir
Hjálmar Sveinsson
Sóley Tómasdóttir

Það má líka velta því upp að ef þetta verður niðurstaðan þá takmarkast endurnýjunin í borgarstjórn við einn mann hjá gömlu flokkunum, Hjálmar Sveinsson.

Öll hin endurnýjunin kemur frá Besta flokknum.

Jón Gnarr er mjög fyndinn maður. Örugglega ágætur líka í fullri “alvöru”.

Gaukur Úlfarsson gengur svo langt að segja að hann sé hugsuður.

Maður finnur vissulega fyrir tilhlökkun eftir því að sjá Jón grín- og grímulausan í stjórnmálunum. Það er hollt að hrista upp í þessu kerfi við og við.

Ég hef ekki jafn miklar áhyggjur af því og sumir.

—–

En ég hugsa að ég kjósi nú samt minn jafnaðarmannaflokk, meðan ekki er annar betri.

Ég vil vita fyrir hvað fólk stendur. Besti stendur fyrir umskipti, sem er gott.

Gömlu flokkarnir hafa ekki staðið fyrir þau.

Og vissulega getur maður hlegið að gríni Besta flokksins um tollhlið og ísbjörn.

En ég veit ekki fyrir hverju Jón Gnarr vill berjast í raun og veru. Á því strandar.

Það mun væntanlega koma í ljós þegar umbreytingunni á Besta flokknum úr grínframboði í venjulegt framboð lýkur. Einhverntíma eftir kosningar.

—–

Grín er svo sem ekkert verri leið en hver önnur til að fá atkvæði.

Ekki síst ef sú leið er borin saman við útvötnuð og yfirborðsleg kosningaskilaboð allra hinna flokkanna.

Manni líst vel á ýmsa á lista Besta flokksins og ég vona að þeir fái gott fylgi þó þeir fái ekki mitt atkvæði í þetta sinn

—–

Stundum fyllist maður fortíðarþrá.

En um leið von.

Von um að við fáum fram leiðtoga í stjórmálum sem megna að hreyfa við manni. Sem eiga eitthvað brennandi erindi.

Vilmundur Gylfason stofnandi Bandalags jafnaðarmanna er, að Jóni Gnarr ólöstuðum, líklega einn mesti hugsuður sem við höfum átt í stjórnmálum.

Hann hefði getað orðið slíkur leiðtogi.

En því miður voru stjórnmálin þá svo forpokuð (og eru kannski orðin aftur) að hann fékk allt of fá tækifæri til að koma hugsjónum sínum í framkvæmd.

Og féll svo frá aðeins 35 ára gamall.

—–

Ég mæli með lestri þessa ræðubrots hér að neðan.

Þar talar Vilmundur svo ósköp fallega um stjórnmálahugsun sína.

Og um vonina.

„Við viljum gera uppreisn, en uppreisn innan þess ramma sem stjórnskipunin gerir ráð fyrir og aldrei öðruvísi. Við viljum gera uppreisn í grasrótinni úti á meðal fólks. Við treystum því að fólkið vilji.

Við myndum ekki flokk, aldrei framar flokk, heldur laustengt bandalag laustengdra samtaka karla og kvenna, þar sem það ræður miðað við höfðatölu.

Við vitum um okkar vanda. Hann er sá að þó að við séum ídealistar í dag, þá getum við verið orðin stofnun fyrr en varir. Engin hugsjón nær nema ákveðnum aldri, þá verður hún stofnun.

Þess vegna verðum við alltaf að vita, væntanlegir þátttakendur í Bandalagi jafnaðarmanna, að þó svo þörf sé fyrir okkur í dag, þá er langt frá því að sú þörf vari til eilífðarnóns. Það kemur kannske fljótt og kannske seint, en það kemur að því að við förum að þvælast fyrir eins og gamla flokkakerfið gerir í dag.

Þetta verðum við að vita.

Þeir munu ráðast að okkur með upphrópunum, með því að loka fjölmiðlunum. Þeir munu reyna að hæða okkur, reyna að láta allt líta út sem upphlaup eða gífuryrði.

Ég nefni dæmi. Hæstvirtur ráðherra Svavar Gestsson segir á fundi flokks síns að fram séu að koma mörg aukaframboð.

Ég endurtek, aukaframboð. Hugsið ykkur mannfyrirlitninguna, þá fyrirlitningu á skoðunum annarra sem felst í þessu litla orði. Og líklegt er að fjölmiðlakerfið kaupi þetta valdsins orð.

Auðvitað vill Svavar Gestsson að aðeins hann sjálfur og Geir Hallgrímsson séu í aðalframboðum svo að þeir geti metist á um það hvor hafi skrökvað meira og þrasað svolítið um NATO. Þetta er þeirra kerfi og þeirra vald.

Við hin erum aukapersónur, – kannske auka-Íslendingar.

Þeir mega kalla væntanlegt bandalag sérframboð. En við eigum von og kannske erum við von. Við treystum því að fólkið í landinu sjái í gegnum valdhrokann, hið niðurnjörvaða vald, með sama hætti og við gerum sjálf.

Við höfum nefnt lausnir, en þær lausnir snúast auðvitað einvörðungu um svokölluð stjórnmál.

Eftir sem áður er það einstaklingurinn, gleði hans og sorgir, sem mestu máli skiptir. Hann er sjálfur bærastur til að ráða fram úr eigin málum.

Til þess þarf hann aðeins þolanlegar aðstæður, frelsi og frið.“

Vilmundur Gylfason á Alþingi í nóvember 1982  (via Herðubreið)

Samstarfskona mín var sein að vakna.

Þegar hún kom í vinnuna og byrjaði að hamra á lyklaborðið tók hún eftir því að önnur höndin var óvenju þung.

Þetta er búnir að vera góðir dagar undanfarið.

Og ekki bara út af góðu veðri.

Við erum svo lánsöm að hafa nóg að gera hjá Góðum samskiptum. Ég og Herdís Ósk samstarfskona mín erum búin að þurfa að vinna vel saman síðustu daga.

Snöruðum upp einni opnunarathöfn fyrir vini okkar hjá Thor Data Center. Það er grænasta gagnaver í heimi, ef svo mætti segja.

Og ég lenti óvart í símaviðtali við Reuters sem hefur farið nokkuð víða um heiminn.

—–

Gaman líka að þarna sannaðist það sem við almannatenglar vorum að tuða í vetur.

Að það sé eftirspurn erlendis eftir fréttum um hvernig Ísland sé að snúa vörn í sókn.

Vil reyndar nota tækifærið og þakka Urði Gunnarsdóttur, upplýsingarfulltrúa Utanríkisráðuneytisins, en hún reddaði okkur fínum lista yfir erlenda blaðamenn sem skrifa reglulega um Ísland.

—–

Fórum fínt út að borða í einu hádeginu í vikunni og Herdís var mikið að spá í hvernig farið væri að því að vaska upp svona fínar vatnsflöskur.

—–

Gladdi mitt litla hjarta að sjá að Gamla smiðjan er að slá í gegn.

Er reyndar í átaki þannig að ég hef ekki borðað þarna undanfarið. En það kemur mér ekkert á óvart að gæðin á eldbökuðu pítsunum úr ofninum hans Geira spyrjist vel út.

Geiri sá um pítsurnar á Eldsmiðjunni í mörg herrans ár og ég vann þar með honum og fleira góðu fólki.

Þar varð til sú fræga pítsa (sem hefur reyndar aldrei verið formlega á matseðlinum) sem heitir “Geiri spes”. Prófið hana endilega.

—–

Nú veit ég ekki hvort það er merki þess að Eldsmiðjunni hafi hrakað frá þeim dögum þegar Geiri réð þar ríkjum, en Gamla smiðjan fær 5 stjörnur í nýjasta tölublaði Reykjavik Grapevine.

Þetta er hæsta einkunn sem blaðið hefur gefið nokkrum pítsustað og 1 stjörnu meira en Eldsmiðjan fær í sama blaði.

Vonandi dugar þetta góða umtal til þess að Gamla smiðjan rjúfi álögin sem eru á húsnæðinu (gamla Skalla) í Lækjargötu.

Þar hafa allir staðir gefið upp öndina síðastliðin 10 ár að minnsta kosti.

Þeir ættu annars að geta lifað vel á túristunum í miðbænum og innlendum sælkerum sem eru fjölmennir veit ég bæði í Þingholtunum og Vesturbænum.

Margt má segja um Sjálfstæðisflokkinn en að hann skorti sjálfstraust væri seint hægt að segja.

Hann dreifir nú kosningabæklingum í hús þar sem sótt er fram með slagorðinu:

“Kjósum áframhaldandi stöðugleika”

Það var og.

—–

Þeir eru væntanlega að treysta á að kjósendur séu búnir að gleyma síðasta slagorði flokksins…

Óskar Hrafn Þorvaldsson er maður sem gerir miklar kröfur til sjálfs sín.

Þekktur fyrir að vera hörkuduglegur, með gott fréttanef og fyrir að njóta virðingar hjá samstarfsfólki sínu.

—–

Svo er spurning hvernig menn eiga að bregðast við þegar þeir bregðast.

Þetta er hans svar við því.