Þessi fyrirlestur Svisslendingsins Alains De Botton er fágæt snilld.
Svarar mörgum af þeim vangaveltum sem ég hef verið með um mitt eigið líf.
« Var Kaupþingi skylt að krefjast lögbanns? • Vensl og vanhæfi »
Þessi fyrirlestur Svisslendingsins Alains De Botton er fágæt snilld.
Svarar mörgum af þeim vangaveltum sem ég hef verið með um mitt eigið líf.
5 ummæli
RSS-veita fyrir þessa færslu
Trackback link
http://andres.eyjan.is/wp-trackback.php?p=1330
2. ágúst, 2009 at 2:30 eh.
Kristleifur Daðason
Hah! Þetta er rétt. Mig langar í mótorhjól af því ég vorkenni mér svo mikið fyrir að eiga ekki mótorhjól.
3. ágúst, 2009 at 5:44 eh.
Þórir Hrafn
Þetta er fjári gott.
Kemur hlutum í orð sem maður hefur soldið verið að pæla í sjálfur.
kv. ÞHG
4. ágúst, 2009 at 11:05 eh.
GFJ
Ég vil bara þakka þér fyrir að benda á þennan fyrirlestur. Hann er því miður nokkuð sannur í mínu tilfelli. Guðbjörn
5. ágúst, 2009 at 3:50 eh.
Svala
Mjög góður fyrirlestur og mikið til í þessu. Hvað gerir þú? er algeng spurning hér á Íslandi og lífsgæðakapphlaupið hér heima snerist mikið til um álit annarra…
6. ágúst, 2009 at 2:12 eh.
Helga
Sæll Andrés,
vil líka þakka þér fyrir að benda á fyrirlesturinn hans Alain. Bókin sem hann er unninn upp úr, “Status Anxiety” er bæði fyndin og fróðleg lesning, ekki oft sem ég hef upplifað jafn mörg aha!-moments og þegar ég las hana.
Ég hef verið búsett erlendis í rúman áratug og heimsæki Ísland ca. einu sinni á ári. Eftir að ég las bókina hans DeBotton sá ég þennan óhugnanlega stíganda í íslenskri neysluhyggju, þessa þrá eftir stöðutáknum sem engu bættu í raun við lífsgæðin, í nýju ljósi.
Einkaflugvélarnar, afmælisveislur á fjarlægum ströndum, mörghundruð fermetra sumarhús… þetta var þá ekki hroki og græðgi heldur frekar djúpstæð þörf fyrir að fá aftur að upplifa þá skilyrðislausu ást sem við urðum aðnjótandi sem lítil börn. Hehe..
Mæli með bókinni, hún tekur betur á þessu en stuttur fyrirlestur.
Bestu kveðjur,
Helga