Er að horfa á umfjöllun í Kastljósi um kaup og sölu stofnfjár í Spron.

Rifjaðist það þá upp fyrir mér að það vorum við í ungliðahreyfingu Samfylkingarinnar sem blésum það fyrst upp í fjölmiðlum að stjórnmálamenn væru á meðal stofnfjáreigenda.

Sjá hér og hér.

—–

Ég man að flokksformaðurinn og stofnfjáreigandinn Ingibjörg Sólrún Gísladóttir kunni mér litlar þakkir fyrir þessar skæruliðaárásir okkar ungliðana á hana og aðra stjórnmálamenn sem þáðu boð um að kaupa stofnfjárbréf.

Henni fannst að ég hefði átt að aðvara sig svo hún gæti undirbúið einhver svör áður en að sjónvarpsstöðvarnar mættu heim til hennar og kröfðu hana skýringa.

Nú sendir hún sjálf frá sér fréttatilkynningu um að hún hafi ekki selt.

—–

Það voru ekki allir sammála okkur um að þetta væri neitt óeðlilegt og margir vildu meina að við værum að gera úlfalda úr mýflugu.

Stofnfjáreigandinn Davíð Oddsson trompaðist gjörsamlega.

Davíð sagðist upplifa það sem svo að verið væri að kalla hann „klámbúllueiganda“.

—–

En stofnfjáreigandinn Össur Skarphéðinsson sagði ekki neitt við okkur út af þessu.

Hann kom okkur raunar til varnar þegar að Davíð Oddsson kallaði okkur “krakkafífl” og “kjána” í umræðum um málið í beinni sjónvarpsútsendingu.

Þetta var hið fræga rifrildi þeirra í Kryddsíldinni.

—–

Össur Skarphéðinsson hefur mér vitanlega alltaf farið vel með peninga.

Býr á sama stað.

Átti lengi gamlan Mitsubishi Lancer, en á engan bíl í dag.

Og hefur ekki byggt sér nein óðalssetur eins og sumir stjórnmálamenn.

—–

Ég er enn þeirrar skoðunar að stjórnmálamenn eigi ekki að græða á gæðum sem þeim áskotnast vegna stöðu sinnar.

Það heitir spilling.

En það er spurning hvort það eigi við um Össur. Ég veit ekki nóg um það til að geta dæmt um það.

Össur segir að honum hafi boðist að kaupa bréfin sem aðstoðarframkvæmdastjóri Reykvískrar endurtryggingar, áður en hann fer á fullt í stjórnmálin.

Ingibjörgu Sólrúnu bauðst að kaupa bréfin sem borgarstjóri. En hún hefur ekki selt.

—–

Hér er tilkynning sem við sendum frá okkur um þetta mál á sínum tíma.

Biðjum þjóna almennings að breyta rétt

Ungir jafnaðarmenn, ungliðahreyfing Samfylkingarinnar, biðja embættis- og stjórnmálamenn í röðum stofnfjáreigenda í SPRON um að afsala sér og skila öllum hugsanlegum gróða af sölu SPRON umfram eðlilega vexti og verðbætur.

Það er hvorki í samræmi við lög né ríkjandi siðferði á Íslandi að fólk hagnist á því persónulega að gegna opinberum embættum. Fólki sem trúað er fyrir slíkum hlutverkum gegnir þeim sem fulltrúar almennings og allur gróði eða annar ávinningur sem því áskotnast vegna þessara hlutverka skal skilast aftur í sameiginlega sjóði fólksins í landinu.

Komið hefur fram að í röðum þeirra sem vegna stöðu sinnar hefur verið boðið að gerast stofnfjáreigendur í SPRON eru m.a. fyrrverandi borgarstjórar í Reykjavík, borgarfulltrúar, alþingismenn og ýmsir embættismenn. Afar mikilvægt er að það fólk sem gegnt hefur þessum embættum geri nú hreint fyrir dyrum sínum og skýri hvernig því gafst kostur á að kaupa stofnfjárhluti í SPRON á nafnverði þegar að allur almenningur átti þess ekki kost.

Taka skal fram að hluti stofnfjáreigenda hefur eignast hluti í Sparisjóðnum vegna persónulegs framlags til hans s.s. vegna sölu á fyrirtækjum til hans, starfa fyrir hann eða annars slíks. Við þessu amast Ungir jafnaðarmenn ekki sérstaklega en fagna því að rekstrarformi Sparisjóðsins verði nú breytt.

Ungt fólk í Samfylkingunni treystir því að okkar ágætu kjörnu fulltrúar, sem þáðu boð stjórnar SPRON um að kaupa stofnfé á nafnverði, sjái að sér nú þegar ljóst er að hægt verður að selja þessi hluti á margföldu kaupverði. Það ætti að vera öllum morgunljóst að þeir geta með engu móti selt hluti sína á genginu 5,5 og ætlast til að geta stungið mismuninum í vasann. Slíkt væri andstætt almennu siðferði og því opna og gagnsæja samfélagi sem samstaða hefur verið um að skapa á Íslandi.

Einnig er mikilvægt að þeir skýri hvernig þeim datt í hug að þiggja slíkt boð í upphafi, enda hljóti þeim að hafa verið ljóst að það væri lagt fram vegna stöðu þeirra í þjónustu við almenning.

Framkvæmdastjórn Ungra jafnaðarmanna

Þetta er sniðugt.

Smá plögg hérna. Ég vil minna á útvarpsþáttinn ‘ESB - Nei eða Já’ á Útvarpi Sögu í dag.

Ég var svo heppinn að vera gestur í fyrsta þættinum fyrir um mánuði síðan, og í dag leysi ég af sem þáttastjórnandi með Agli Jóhannssyni í fjarveru Frosta Sigurjónssonar.

Þátturinn hefst kl.12:45 og stendur til kl.14:00. Gestir í þættinum verða þær Katrín Júlíusdóttir og Vigdís Hauksdóttir.

Þessi þáttur gæti átt eftir að verða einn helsti vettvangur umræðunnar um ESB-aðild og á vonandi eftir að rúlla fram yfir þjóðaratkvæðagreiðsluna um aðildarsamninginn.

Fyrri gestir hafa verið:
Hans Haraldsson
Andrés Pétursson
Heiðrún Lind Marteinsdóttir
Jón Baldvin Hannibalsson
Styrmir Gunnarsson

—–

Þátturinn er að sjálfsögðu á Facebook. Að gerast aðdáandi þar er ágætis leið til að fylgjast með okkur.

Búið er að setja inn upptökur af fyrri þáttum undir flipanum ‘hlusta’.

Á Facebook er líka hægt að koma með ábendingar og spurningar til gesta. Við fylgjumst með síðunni á meðan þátturinn er í loftinu.

Ömurlegt var að hlýða á lýsingar á brotum starfsmanns unglingaheimilis á stúlkubörnum í hans forsjá.

Að sama skapi var afar uppörvandi að heyra viðbrögð Braga Guðbrandssonar, forstöðumanns Barnaverndarstofu við dómnum.

—–

Það er allt of sjaldan að embættismenn tjá sig heiðarlega um það sem miður fer á þeirra ábyrgðarsviði.

Þetta er oft vegna rangs skilnings á almannatengslum. Margir telja þau snúast um að forðast óþægileg umræðuefni.

Það að þessi dómur féll nú, þegar enn er skammt liðið frá uppljóstrunum um Breiðuvík og fleiri barnaheimili, bauð augljóslega upp á spurningar um hvort ríkinu sé treystandi til að vernda þau börn sem lenda í faðmi þess.

—–

Bragi ákvað réttilega að vera fyrri til og tala skýrt í þessum efnum.

Bragi er greinilega réttur maður á réttum stað.

Það er leiðinlegt að sjá hvernig menn fara með Erlu Ósk Ásgeirsdóttur.

Reynt er að klína Icesave-hneykslinu á hana, núna þegar hún er að koma inn sem varaþingmaður.

Kommon!

Það voru ekki almennir starfsmenn í markaðsdeild sem báru ábyrgð á óábyrgri innlánasöfnun Landsbankans.

—-

Þetta er samt að vissu leyti skiljanlegt.

Það er ein afleiðing þess hversu hægt gengur að rannsaka og ákæra höfuðpaurana, að alls konar smá peð eru tekin af lífi í fjölmiðlum á meðan.

Ef fólk fær ekki réttlæti, þá vill það að minnsta kosti blóð.

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson hefur þótt vera fremur þunglamalegur og neikvæður frá því að hann kom inn á svið stjórnmálanna.

Þessi mynd þjóðarinnar af honum var staðfest svo eftirminnilega í áramótaskaupinu síðasta.

—–

Hvort það var þá sem að Sigmundur vaknaði upp við vondan draum eða hvort það var fyrr, veit ég ekki.

En augljóst er að hann er búinn að breyta alveg um takt.

Hann er rólegri og yfirvegaðari í viðtölum. Beitir röddinni á allt annan hátt.

Í stað þess að froðufella yfir svikum stjórnarflokkanna þá er hann farinn að tala almennt um að taka þurfi á málum af skynsemi og ekki með of miklum öfgum í aðra hvora átt.

Sem er klassískt framsóknar-argument sem vissulega getur skilað slatta af fylgi ef flutningsmenn boðskaparins eru sómasamlegir.

—–

Líklega hefur Sigmundur fengið aðstoð frá almannatengli eða einhverjum slíkum.

Einhverjum sem hefur getað bent honum á hvað það er sem hefur truflað fólk og hvernig málflutningur sé vænlegastur til að fá fólk til að taka mark á þér.

Ég kann miklu betur við nýja Sigmund en þann gamla.

Ég kann ekki alveg jafn vel við hann og hinn málefnalega skipulagsáhugamann sem við sáum í Silfrinu, en þetta er svo sannarlega í áttina.

—–

Talandi um almannatengla.

Almannatengslafélagið efnir til vettvangsferðar á DV í dag kl.13. Tilgangurinn er að kynnast starfsháttum blaðsins. Það eru allir velkomnir sem starfa við almannatengsl.

Okkur í stjórn félagsins telst til að það séu ríflega 300 manns í stéttinni.

Það er góður slatti.

Ég held að starfsmenn Ríkisútvarpsins ættu að hugsa sig vel um áður en að þeir gera uppreisn gegn Páli Magnússyni útvarpsstjóra.

Enginn veit hvað átt hefur, fyrr en misst hefur.

Nú getur verið að minni fólks sé stutt. En í þann tíma sem ég starfaði þarna var alltaf mikil óánægja með þá yfirmenn sem störfuðu á efri hæðunum í Efstaleiti.

Ef horft er til baka þá er erfitt að sjá að við höfum haft betri stjórnanda í stóli útvarpsstjóra en téðan Pál Magnússon.

—–

Páll hefur allavega gert eitthvað. Ríkisútvarpið var búið að vera risaeðla í mörg ár.

Og þó að margt starfsfólk hafi gert þar frábæra hluti þá hefur það ekki alltaf fengið að njóta þess í formi stuðnings frá efri hæðum.

—–

Það getur vel verið að RÚV ætti að kaupa meira efni af sjálfstæðum framleiðendum og minna af erlendu efni.

Væntanlega hefur Páll haft það í forgangi að lágmarka uppsagnir fastra starfsmanna. Vinna fagfólks kostar peninga og vinsælir amerískir sjónvarpsþættir gefa tekjur.

Ég leyfi mér að efast um að valið sé vegna áhuga Páls á Bráðavaktinni og Aðþrengdum eiginkonum.

—–

Niðurstaðan er þessi.

Setjum Ríkisútvarpinu stefnu um að sinna betur menningarhlutverki sínu. Tökum það helst af auglýsingarmarkaði. Látum það gefa innlendum sjálfstæðum framleiðendum tækifæri.

Veitum því öflugt aðhald og sendum því reglulega skilaboð um það sem betur má fara.

Við höfum stjórn RÚV og við höfum menntamálanefnd Alþingis til þess arna.

—–

Við þurfum ekki að reka skásta útvarpsstjóra í áraraðir, til að ná þessu markmiði.

Skemmtileg mynd sem Golli ljósmyndari á Mogganum náði af iðnaðar- og ferðamálaráðherra og birtist í laugardagsblaðinu.

Smellið tvisvar til að fá stærri mynd.

Var aðeins að gæla við að fara út á síðustu tvo leikina í EM. En nú er uppselt 10 mínútum eftir að sala hófst.

Þessi pistill Sigrúnar Davíðsdóttur í Speglinum sýnir vel afhverju hún er yfirburða fréttamaður í umfjöllun um bankahrunið íslenska.

Góðir heimildarmenn, skörp greining á aðalatriðum og framsett á meitluðu mannamáli.

Það mætti endurtaka oftar svona efni í Ríkisútvarpinu, sem á erindi við alla.

Ætli það sé samhengi á milli þess að Morgunblaðið birtir mynd af sérstökum saksóknara Ólafi Þór Haukssyni í veiðiúlpu sama dag og hann fer í einar umfangsmestu húsleitir frá bankahruni?

Verður spennandi að vita hvort einhverjum gögnum hafi verið eytt. Það er nokkuð síðan starfsmenn þessara fyrirtækja voru kærðir.

Ef það gat gerst hjá Enron og Arthur Andersen, afhverju ekki Exista, Logos og Deloitte?

—–

Ósvífnin virðist allavega vera til staðar hjá sumum af þeim sem gripnir hafa verið með krumluna í peningageymslum hlutafélaga.

Samkvæmt fréttum í DV þá þykist Karl Wernersson ekki hafa vitað um 15 milljarða lánveitingu frá Sjóvá til félaga í eigu Milestone.

Áttu annan betri?

Jóhanna Sigurðardóttir er mikil baráttukona og hafði þann kost í stjórnarkreppunni í fyrra að vera með algerlega óflekkað pólitískt mannorð.

Því var valið á henni til að leiða nýja ríkisstjórn rökrétt

—–

En það er sífellt að koma betur í ljós að sá stjórnunarstíll sem Jóhanna aðhyllist hentar illa í því ástandi sem við búum við.

Það þarf að taka hlutina miklu fastari tökum.

Framkvæmdavaldið er veikt í höndum Jóhönnu og hennar innsta hrings.

Hik og fum virðist einkenna landsstjórnina.

—–

Skipun eins helsta foringja Davíðs-klíkunnar í Sjálfstæðisflokknum í stól stjórnarformanns Íslandsbanka er gott dæmi um þetta.

Þó að stjórnarformaðurinn sé formlega séð skipaður af skilanefnd, þá er ljóst að bankarnir horfa til ríkisstjórnarinnar um hvað þeim leyfist að gera.

Ríkisstjórnin ætti að gera þá almennu kröfu að nýir stjórnarformenn bankanna séu óháðir þeim öflum sem véluðu um þá áður.

Ef ekki í nafni þess að tryggja trúverðugt fjármálakerfi, þá í krafti þess eiginfjárframlags sem ríkið lagði nýju bönkunum til.

—–

Friðrik Sophusson, þó dagfarsprúður sé, hefur allt of sterk tengsl við þann flokk manna sem helst vill strika yfir aðdraganda og orsakir hrunsins.

Þegar Geir Haarde var formaður þá kom sú umræða reglulega upp hjá náhirðinni svokölluðu að tefla Friðriki fram sem þeirra fulltrúa gegn Geir á landsfundi.

Dóttir Friðriks var í bandalagi með Gísla Marteini Baldurssyni í prófkjörinu sem nú er nýlokið.

Friðrik er í stuttu máli sá maður sem Davíð Oddsson hefði líkast kosið sem stjórnarformann Íslandsbanka, væri hann enn í hásæti en ekki út í Móum.

—–

Það er ekki skrýtið að varaformaður fjárlaganefndar fórni höndum við þær fréttir að valdaklíkan sem kosin var í burtu sé enn með ítök á æðstu stöðum.

Þetta er aðeins nýjasta málið af mörgum þar sem að niðurstaðan virðist ráðast af pólitísku tómarúmi (power vacuum).

Forystufólk ríkisstjórnarinnar virðist telja að með því að forðast að beita pólitísku valdi sínu (t.d. gagnvart viðskiptalífinu) þá sé það um leið stikkfrí gagnvart því sem gert er.

Þetta er blekking.

Það er eins gott fyrir Jóhönnu og Steingrím að taka þennan beiska kaleik sem landsstjórnin er við þessar aðstæður föstum tökum, því þau munu hvort eð er þurfa að dreypa á honum.

Þetta endar allt í fanginu á þeim. Líka vélar Árna Tómassonar í skilanefndinni.

—–

Reynsluleysi Samfylkingarinnar sem stjórnarflokks virðist vera farið að segja til sín.

Einhver er ástæða þess, að þrátt fyrir að við séum í ríkisstjórnarforystu með óskoraðan formann í brúnni, þá sé samt heitasta umræðuefnið þar sem kratar koma saman yfirvofandi leiðtogakreppa hjá flokknum.

Jóhanna beitir sér heldur ekkert inn á við í flokkinn, frekar en að hún beiti sér úr stjórnarráðinu.

Sem skapar óþarfa óvissu og ráðleysi.

—–

Það er margt gott fólk í kringum Jóhönnu. En hún þarf að gefa því umboð til að reka stefnu stjórnarinnar.

Ekki síst gagnvart embættismannakerfinu, sem Jóhanna virðist vilja láta nær alveg óáreitt.

Þetta gengur ekki til lengdar.

—–

Við þurfum bæði sterkt framkvæmdavald og sterkt þing.

Stjórnarandstaðan hefur verið sterk (vegna umburðalyndis Jóhönnu?) en ef vald er að færast til þingsins, þá þarf stjórnarmeirihlutinn á þingi líka að gera sitt til að reka stefnu stjórnarflokkanna áfram.

—–

Það er óskiljanlegt að framsóknarmenn og sjálfstæðismenn (eða álitsgjafar úr þessum flokkum) fái að vaða uppi í fjölmiðlum með alls kyns sögufölsun og þvælu, án þess að nokkur fulltrúi stjórnarflokkanna stígi fram til að svara.

Með örfáum undantekningum þá virðist stjórnarmeirihlutinn ekki telja sig þurfa að taka slaginn um þjóðmálin í hinni daglegu opinberu umræðu.

Afleiðingin er sú að andstæðingarnir ná trekk í trekk að þyrla upp moldviðri og trufla fókusinn hjá stjórninni.

Og þau mál sem stjórnin var kosin til að ná fram tefjast stöðugt.

Hvar er frumvarp til nýrra laga um fjármálamarkaðinn? Stjórnlagaþing? Persónukjör? Endurskipulagningu stjórnarráðsins? Endurskoðun gjafakvótakerfisins?

—–

Það er ekki of seint að rétta kúrsinn og ná fram þeim mikilvægu úrbótum sem Jóhanna hefur lofað.

En þá verður stjórnarforystan að vera sterkari. Og hún má ekki stjórnast af ótta við óvinsældir.

Við þörfnumst þess að forysta flokksins hafi jafn mikla trú á sjálfri sér, eins og hún hefur trú á stefnu sinni.

Dálkahöfundar Fréttablaðsins og Eyjunnar býsnast yfir því að Geir Sveinsson fyrrum handboltakappi hafi verið til umfjöllunar í dægurmálaþættinum Íslandi í dag.

Það hafi verið ósanngjarnt gagnvart keppinautum Geirs í prófkjöri Sjálfstæðisflokksins.

—–

Ég held að þarna gæti ákveðins misskilnings um áherslur þátttarins.

Ísland í dag er léttur dægurmálaþáttur sem er mjög upptekinn af annars vegar frægu fólki að gera venjulega hluti, og hins vegar venjulegu fólki að gera óvenjulega hluti.

Handboltahetja sem stefnir á að verða stjórnmálaleiðtogi í Reykjavík uppfyllir bæði skilyrðin. Þetta er frægur maður að gera óvenjulega hluti.

—–

Það hefur því áreiðanlega bara verið hefðbundið fréttamat umsjónarmanna þáttarins sem réði því að nærmyndin um Geir Sveinsson birtist í gær.

Hæpið er að túlka það sem sérstaka greiðasemi eða atlögu að öðrum frambjóðendum.

—–

Annars er mikið vafamál hvort það teljist vera forskot að vera frægur handboltamaður í prófkjöri.

Ljóst er að viðkomandi þarf leggja mikið á sig til að sannfæra kjósendur í prófkjöri um að í honum búi stjórnmálamaður.

—–

Mitt mat er að það sé betra að vera þekktur en frægur, þegar þú tekur ákvörðun um að demba þér í pólitík.

Það hjálpar að nafnið sé kunnuglegt.

En ef þú ert mjög frægur fyrir afrek þín á ákveðnu sviði, þá kann sú mynd að vera orðin of sterk í hugum fólks til þess að það vilja veita þér brautargengi í prófkjöri.

—–

Ég þekki Geir Sveinsson ekki persónulega. En Sjálfstæðisflokkurinn er frekar íhaldssamur flokkur.

Það væri sigur að komast á topp 5.

Bandaríkin menga andrúmsloftið meira en nokkur önnur þjóð.

Hlutfallslega og í heildina.

Það er sem ég vissi. Internetið gleymir engu :D

Menn geta þá væntanlega hætt að klóra sér í höfðinu yfir kostnaðartölunum hjá almenningshlutafélaginu FL Group.

Egill Helgason benti um daginn á síðu fyrirtækis sem sérhæfir sig í að skipuleggja lúxusviðburði fyrir fræga og fína fólkið.

Á síðunni mátti sjá rjóma íslenska útrásaraðalsins njóta ríkidæmisins.

Jón Sigurðsson og Þórdís Sigurðardóttir að stíga út úr þyrlu. Pálma Haraldsson og Lárus Welding í faðmlögum. Þorstein Jónsson í partýgallanum. Allt liðið á snekkju. Og svo framvegis.

Mjög skemmtilegar myndir. Var að hugsa um hvort ég ætti að afrita þær, en nennti því ekki.

—–

Svo virðist sem að útrásarliðið geti nú ekki einu sinni notið minninganna um þessa gullnu tíma, þegar kampavínið flaut og peningar skiptu engu máli.

Því síðunni hefur nú verið lokað.

Stjórnarandstaðan er að vinna pólitískan sigur í Icesave-málinu.

Viðræður Jóhönnu við stjórnarandstöðuna um nýja þverpólitíska samninganefnd staðfesta það.

—–

Þessi niðurstaða sýnir og sannar að lýðskrum og óábyrgur málflutningur getur skilað pólitískum sigrum, jafnvel þó að hagsmunum þjóðarinnar kunni að vera kastað fyrir róða um leið.

Um leið er undanhald ríkisstjórnarinnar væntanlega hugsað með hag þjóðarinnar í huga.

En hvað gerist með málskotsrétt forseta ef það verður ekkert þjóðaratkvæði?

Þarf ekki að byrja að kalla það neitunarvald?

—–

Ég skil ekki afhverju Morgunblaðið er alltaf að ræða við Jón Ásgeir Jóhannesson um yfirtökutilboð það sem faðir hans leiðir og sonurinn á, eftir því sem sagt hefur verið, enga aðild að.

En reyndar ber Jón Ásgeir einna mesta ábyrgð á milljarðaskuldunum sem afskrifa á í tengslum við söluna á veldinu.

Kannski það sé ástæðan?

—–

Jón Ásgeir segir í viðtalinu að það sé skynsamlegt að selja “góðum rekstrarmönnum” fyrirtækið í heilu lagi.

Án tillits til samkeppnis- og neytendasjónarmiða.

Og án tillits til þess að undir þeirra stjórn var fyrirtækinu stýrt í tæknilegt gjaldþrot.

—–

Verð í viðtali ásamt Hans Haraldssyni í umræðuþætti Egils Jóhannssonar og Frosta Sigurjónssonar á Útvarpi Sögu á eftir kl.13.

Ég geri ráð fyrir að það verði eitthvað minnst á aðildarviðræðurnar við Evrópusambandið og væntanlegt tilboð til Íslendinga um að gerast meðlimir í því frábæra alþjóðasamstarfi.

Ég er þess vegna að fletta nokkrum bókum hér á skrifstofunni og rifja upp skipulag hinna lýðræðislegu stofnanna Evrópusamstarfsins, svo ég eigi sem best með það á eftir að eyða ástæðulausum ótta viðmælanda minna við að Ísland geti staðið sig vel innan þeirra.

—–

Þess má geta að Útvarp Saga hefur lýst yfir stuðningi við Júlíus Vífil Ingvarsson í prófkjöri sjálfstæðismanna í borginni.

Via Palli H

Haukur Arnþórsson sagði ýmislegt í Silfri Egils sem hægt er að taka undir.

En þessi fullyrðing hans í lok viðtalsins var algjörlega fráleit:

“Það sem hefur gerst að þeir sem hafa menntun og þeir sem búa centralt, hafa með tilkomu netsins fengið meiri völd og áhrif í umræðunni.”

Er hægt að snúa þessu meira á haus?

—–

Haukur nefndi öryrkja, atvinnulausa og fólk á landsbyggðinni.

Hvernig í ósköpunum er hægt að halda því fram að þessir hópar hafi verri aðgang að þjóðfélagsumræðunni en áður?

Er hann að vísa til þess að þessir hópar hafi ekki efni á netsambandi?

Það stenst engan veginn. Efnahagur þessa fólks hefur minna að segja en áður.

—–

Einstaklingar sem tilheyra þessum hópum hafa aldrei haft jafn góðan aðgang að opinberri umræðu eins og nú.

Bæði sem áheyrendur og þátttakendur.

—–

Með tilkomu netsins hefur lýðræðið styrkst.

Að sjálfsögðu.  Sönnun þess má sjá út um allan heim.

Aðgangur almennings að upplýsingum hefur aldrei verið eins góður.

Aldrei hefur verið jafn auðvelt að skipuleggja á skömmum tíma hreyfingu fólks í kringum mikilvægan málstað.

Og aldrei hefur rödd minnihlutans átt jafn auðvelt með að heyrast og ná athygli.

—–

Það er líka einn stór kostur við netið sem er þessi.

Það hversu hratt eða víða skilaboð dreifast um netið hefur minna að gera með höfundinn, heldur en innihaldið.

—–

Það væri auk þess hægt að halda langa ræðu um það aukna aðhald, sem tilkoma netsins hefur haft í för með sér, á stjórnvöld og stjórnmálamenn .

Netið (þó það sé ekki fullkomið frekar en önnur mannanna verk) veitir mikilvæga forvörn gegn spillingu. Því að með netinu eru allir orðnir blaðamenn.

Vitni að óréttlæti eða óheiðarleika geta á skömmum tíma komið því á framfæri við almenning og hefðbundna fjölmiðla.

Netið gleymir heldur engu og dregur þannig úr tvískinnungi í málflutningi stjórnmálamanna

—–

En netið hefur vissulega dregið mikið úr áhrifamætti virðulegra háskólaprófessora í umræðunni.

Það er því vel hugsanlegt að þeir hafi varan á þessari þróun, af þeim sökum.

Forsetinn kynnti í morgun rökin fyrir því að hann velur að synja Icesave-ábyrgðinni staðfestingar.

Margir virðast telja að forsetinn hafi ekki síst verið með eigin arfleifð í huga þegar hann tók þessa ákvörðun.

Vissulega er þetta svolítið kaldranaleg tilhugsun, en einhver ástæða er fyrir því að fólk trúir þessu upp á Ólaf Ragnar Grímsson.

—–

Það skein líka í gegn á blaðamannafundi forsetans að hann telur sig munu verða lykilpersónu í þeim umræðum sem framundan eru.

Hann talaði í mörgum orðum um það á blaðamannafundinum afhverju hann ætlaði bara að svara fáum spurningum að sinni.

Það væri vegna þess að hann vildi gefa þjóðinni tóm til að melta skilaboðin frá sér, áður en samtal hans við þjóðina hæfist.

—–

Ég held að þetta sé ofmat. Það er ekki verið að horfa til Ólafs Ragnars varðandi framhald íslenskrar stjórnmálaumræðu.

Hann hefur þennan málsskotsrétt. Hann notaði hann

Nú er hlutverki hans lokið.

Það er ekki horft til hans með framhaldið á Icesave-málinu, né gagnvart því að ræða nýjan stíl í íslenskum stjórnmálum.

Ríkisstjórnin rann á rassinn með krísustjórnina vegna synjunar forsetans.

Best að viðurkenna það bara og taka sig á.

Heyrist reyndar að Steingrímur Joð sé búinn að kveikja á þessu.

—–

Frétti á fundi hjá Heimdalli í dag að svona hefði þetta líka verið í Þorskastríðinu.

Íslendingar hefðu mætt miklum andbyr í erlendum fjölmiðlum. En með samstilltu átakti og hjálp erlendra PR-manna hafi umræðunni verið snúið við.

Afhverju ekki nú?

Skilaboðin þurfa ekki að vera flókin. Hér er ein útfærsla.

—–

En það hjálpar sannarlega ekki að forseti Íslands skuli skýra erlendum fjölmiðlum frá ákvörðun sinni áður en hún berst ríkisstjórninni.

Dramatúrgin ber stjórnmálafræðinginn og embættismanninn yfirliði.

 

Skil ég Davíð Oddsson ritstjóra Morgunblaðsins rétt, að hann sé allt þrennt; á móti synjunarvaldi forseta, telji töf á staðfestingu stjórnarskrárbrot, en sé meðfylgjandi þjóðaratkvæðagreiðslu um Icesave?

Þetta má a.m.k. lesa út úr leiðara Moggans í dag.

—–

Davíð á náttúrulega bágt í þessari stöðu.

Forseti Íslands sem hann “fyrirlítur” er hugsanlega að fara að gera eitthvað sem honum, revisionist-ritstjóranum, þóknast.

Það er hins vegar erfitt að nota ritstjóraplássið í hreinræktuð hvatningarskrif, þar sem að samskonar gjörningur sama manns fékk Davíð til að bókstaflega spúa galli fyrir nokkrum árum.

Það er sannarlega vandlifað.

Þessi pistill Kristins H. Gunnarssonar endurómar gamalkunnugt stef afturhalds í stjórnmálum:

“Fyrst það eru ekki allir sammála, þá skulum við nú ekkert vera að ræða þetta.”

“ESB er ekki mikilvægasta málið núna”

Þetta er “hellaður” afturhaldsspuni.

—–

Kosning um aðild Íslands að Evrópusambandinu snýst um að gefa fólki raunhæfa valkosti í efnahagsmálum þjóðarinnar.

Það er lykil hlutverk stjórnvalda að hafa framtíðarsýn.

• Ætlum við að stefna á upptöku stöðugari gjaldmiðils?

• Ætlum við að fá sæti við borðið þar sem ákvarðanir um hin stóru mál í okkar heimshluta eru ákveðin?
• Eða ætlum við sitja ein út í horni og upphugsa leiðir til að verða ríkasta þjóð í heimi, en detta svo reglulega á rassgatið með allt saman?

Tvö nokkuð góð komment.

Þórður Snær Júlíusson, blaðamaður á Viðskiptablaðinu [um það markverðasta á árinu]
„Það að flett var ofan af íslensku viðskiptalífi síðustu ára. Markaðsmisnotkun, innherjasvik, fjárdrættir, sýndarviðskipti, bókhaldsbrellur og kunningjagreiðar voru gólfið sem skýjaborgin um Ísland sem þátttakanda í hinum alþjóðlega fjármálaheimi voru byggðar á. Íslenskir fjölmiðlar og rannsakendur hrunsins hafa sýnt fram á að allt það sem þeir fundu á sér, en máttu helst ekki segja um íslenska fjármálaundrið, var satt. Keisarinn var í besta falli í mjög litlum þveng.“

—

Jón Steinsson, lektor við Colombia háskóla [um árið 2010]
“Þá vil ég sjá róttækar breytingar hvað varðar siðbót í stjórnmálum. Það þarf að setja ströng lög um gjafir til opinberra starfsmanna og starfsmanna lífeyrissjóða (t.d. algjört bann við gjöfum yfir 3.000 kr). Það þarf að gera allt bókhald stjórnmálaflokka og framboða einstakling opinbert. Þá er bráðnauðsynlegt að gjaldeyrihöftum verði aflétt svo íslenskt atvinnulíf geti starfað eðlilega á ný.

Svo vil ég sjá löggjöf sem tekur á krosseignarhaldi fyrirtækja. Eða viljum við að aftur verði til sömu ógegnsæju fyrirtækjaflækjurnar og fyrir hrun? Best og einfaldast væri ef arðgreiðslur milli fyrirtækja væru skattlagðar. Það myndi leysa fyrirtækjanetin upp af sjálfu sér. Og síðan má ekki gleyma því að áframhaldandi skref í átt að jöfnuði í ríkisrekstri eru bráðnauðsynleg.“

—–

Síðan þolir Skaupið alveg annað áhorf.

Beittasta skaup sem ég hef séð. Og það fyndnasta í áraraðir.

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson er loksins búinn að breyta um stíl.

Sú tegund framkomu sem hann hefur tileinkað sér frá því að hann fór í skó stjórnmálaforingja, hefur ekki verið honum til framdráttar.

Froðufellandi við minnsta tilefni og alltaf eins og hann sé tilfinningalega á ystu nöf.

—–

Það hentar Sigmundi betur að vera yfirvegaður og málefnalegur.

Svona eins og hann var í sjónvarpinu áður en faðmur Framsóknarmaddömunar kallaði.

Kannski á hann góða ráðgjafa sem hafa bent honum á þetta. Allavega gætti hann þess vel að hækka ekki róminn í ræðustólnum í kvöld.

—–

Ræða Steingríms Joð var þrusugóð og vel flutt, en allt of löng.

Hann hefði betur hætt þar sem að ræðan náði hápunkti.

Eftir það voru nokkrar mínútur með endurtekningum og ræðan rann eiginlega út í sandinn í lokin.

—–

Jóhönnu ræða Sigurðardóttur var vel skrifuð og hæfilega löng. Flutningurinn kom hjartanu þó ekki til að slá örar.

Bjarni Ben flutti sína ræðu blaðlaust og óvenju vel. Gustaði beinlínis af stráknum.

Skrumið í ræðu Bjarna hitti pottþétt ekki í mark hjá gömlu hjónunum í ríkisstjórnarforystunni.

En þau verða bæði hætt í pólitík áður en að Bjarni kemst í ríkisstjórn, svo að líklega þarf hann ekki að gjalda þess.

—–

Ræða Birgittu Jónsdóttur var fremur bragðdauf í samanburði við hinar.

Ég skildi ekki alveg ræðu Þráins Berthelssonar. Þetta voru mjög skrítnar myndlíkingar sem hann notaði.

Ég fór í dag og var viðstaddur þegar Viðskiptablaðið útnefndi forsvarsmenn tveggja ágætra fyrirtækja, CCP og Vaka fiskeldiskerfi, viðskiptamann og frumkvöðul ársins.

Þarna voru stödd nokkur þekkt andlit úr íslensku viðskiptalífi.

Andinn var eins og á öðrum slíkum samkomum sem ég hef sótt undanfarið. Fólk ekki alveg jafn öruggt með sig og það var áður.

Allir svolítið flóttalegir, eins og ég ímynda mér að aðallinn hafi verið í frönsku byltingunni á sínum tíma.

Enda enn stutt síðan að lýðurinn óð um göturnar og barði allt og bramlaði.

—–

Það vakti mesta lukku meðal viðstaddra þegar að Hilmar Veigar forstjóri CCP sagði í þakkarræðu sinni að við mættum alls ekki missa bankafólkið úr landi.

Hilmar benti á að hann hefði sjálfur upplifað það að tilheyra stétt sem fékk á sig ímynd svikahrappa.

Þannig hafi verið litið á starfsmenn netfyrirtækja eftir að netbólan sprakk árin 2000-2001.

Dæmi CCP sýni hins vegar að sá lærdómur sem verður til hjá bólufyrirtækjum eins og OZ geti  nýst áfram og þurfi ekki að hverfa út úr samfélaginu.

Sömu sögu megi segja um bankafólkið. Það sé betra að koma því til nýrra verka, heldur en að gera það landflótta.

—–

Það er svo sem alveg rétt að maður lærir margt af því að gera mistök.

Og við eigum að fyrirgefa og gefa fólki annan séns.

En við megum heldur ekki halda bara áfram eins og ekkert hafi í skorist.

—–

Ég held að það sé nokkur hætta á því að við dettum ofan í sama farið í viðskiptalífinu og pólitíkinni.

Við þurfum nýtt fólk sem gefur tóninn um breyttar áherslur í viðskiptalífinu.

Og við þurfum á sterkri umbótahreyfingu að halda í stjórnmálunum til að fylgja raunverulegum breytingum eftir.

Þess vegna er áhyggjuefni að ákveðin mikilvæg umbótaverkefni skuli hafa tafist. Eins og skipan stjórnlagaþings. Lög um þjóðaratkvæðagreiðslur og svo framvegis.

—–

Nýjasta dæmið er andstaða Jóns Bjarnasonar við stofnun eins allsherjar atvinnuvegaráðuneytis.

Hann heldur grímulaust fram sjónarmiðum sérhagsmuna.

Sjálfsagt er það rétt mat hjá honum að hagsmunir bænda og útgerða séu betur tryggðir í eigin  ráðuneyti á kostnað ríkisins.

Jafnvel sinn eigin ráðherra við ríkisstjórnarborðið.

—–

Það er nú ein vitleysan. Að ráðherrar skuli láta hvorn annan í friði með sína málaflokka. Það er ekki skynsamlegt.

Það er okkur ekki í hag að gert sé upp á milli atvinnugreina af hálfu ríkisins.

Jón situr ekki þarna í umboði bænda og útgerðarmanna, heldur almennings.

—–

Ríkið sem samningaborð sérhagsmuna er einmitt formúlan sem gekk ekki upp.

Mín kenning er sú að ef ríkið hefði verið sterkara og óvilhallara þá hefði það ekki verið svona lítilþægt við að verja innistæðueigendur gegn yfirskuldssetningu bankanna.

Ríkið hefði einfaldlega skipað Landsbankanum að setja Icesave í útibú og gefið skít í einkahagsmuni Björgólfsfeðga.

—–

Það er rétt sem viðskiptaráðherra sagði þarna í dag að flestir í viðskiptalífinu voru að gera hlutina rétt.

En við megum ekki við því að ákveðnir fáir aðilar komist upp með stórfellda klæki og brögð.

Viðskiptalíf þar sem valdamiklir menn geta leikið lausum hala og skilgreint leikvöllinn sjálfir.

—–

Fórnarkostnaðurinn er einfaldlega of hár.

Við þurfum ekki að þræta um þetta. Við erum búin að upplifa hvert slík stefna leiðir okkur.

Alveg er ég sammála Jónasi Kristjánssyni í því sem hann skrifar hér.

Það er alveg glatað að þurfa að hlusta á þessa grátkóra útgerðarinnar og stóriðjunnar.

Það er enn glataðra að stjórnmálamenn skuli hlusta á þetta.

Í samanburði við þau erfiðu skilyrði sem flestar aðrar atvinnugreinar á Íslandi búa við þá hafa fyrirtæki í þessum greinum hreppt margfalda lottóvinninga.

Ef ég skil skrif Karls Th. Birgissonar á vefritinu Herðubreið rétt þá stendur ríkistjórnin, undir forystu Samfylkingarinnar, fyrir því að skipa fyrrverandi stjórnarformann Fjármálaeftirlitsins (FME) sem bankaráðsformann eins bankanna þriggja sem hrundu á hans vakt.

Egill Helgason bloggar um málið og fer held ég nokkuð nærri um hvað sé í gangi þegar stjórnmálamenn taka galnar ákvarðanir eins og þessa.

—–

Önnur skýring er að Samfylkingin er með frekar lágt sjálfsmat þegar kemur að fínum mönnum í jakkafötum sem hafa vit á efnahagsmálum.

Við eigum svo skolli fáa slíka menn innan flokksins.

Ef manni eins og Jóni Sigurðssyni er fórnað þá er frekar fátt um fína drætti upp á að manna mikilvægar stöður í stjórnkerfinu.

Sorglegt en satt.

—–

Sjálfur hafði ég álit á Jóni Sigurðssyni.

En eftir því sem meira hefur komið í ljós um aðdraganda bankahrunsins þá hefur það álit gufað upp. Miðað við það sem við vitum þá brast Jón dómgreind á ögurstund.

Hvort sem við álösum honum persónulega eða ekki, þá sendir það röng skilaboð að Jón sé losaður undan ábyrgð sinni á bankahruninu með skipun í nýtt trúnaðarstarf þar sem innistæður almennings eru undir.

Persónulega tel ég Jón þurfa að endurvinna trúverðugleika sinn með uppgjöri á eigin aðgerðum og aðgerðarleysi í aðdraganda hrunsins.

—–

En Samfylkingin virðist ekki á sama máli.

Í kosningunum í apríl síðastliðnum tefldi forysta Samfylkingarinnar Jóni fram sem fyrsta ræðumanni á morgunfundi sínum um efnahagsmál.

Jóhanna Sigurðardóttir sjálf kynnti hann í pontu.

—–

Jón steig í pontu, minntist ekki einu orði á eigin störf hjá FME, heldur opnaði munninn og fór að tala um mikilvægi herts eftirlits með fjármálamörkuðum.

Ég var á þessum fundi og upplifði þetta sem leikhús fáránleikans. Þetta var eins og að hlusta á Mugabe tala um mikilvægi lýðræðisumbóta í landi sínu.

Langaði að taka af mér skóna og fleygja þeim í hann.

Tilfinningin er ekki ósvipuð í garð forystu Samfylkingarinnar núna.

Skúbb ársins:
Styrkir FL Group og Landsbankans til Sjálfstæðisflokksins

Leki ársins:
Lánabók Kaupþings

Leyndarmál ársins:
Lánabækur Landsbankans og Glitnis

Langrækni ársins:
Ólafur F. Magnússon

Bloggari ársins:
Davíð “Staksteinn” Oddsson

Endurkoma ársins:
Hannes Hólmsteinn Gissurarson

Eftir-á-völvur ársins:
Jón Steinsson, Gauti B. Eggertsson og Ólafur Ísleifsson

Tvíburar ársins:
Áramótaannállinn og áramótaskaupið

Stýrður leki ársins:
Skattatillögur ríkisstjórnarinnar

Rauð síld ársins:
Icesave

Vefþjóðvilji ársins:
Flokksgæðingar.wordpress.com

Þreytumerki ársins:
Vefþjóðviljinn

Álver ársins:
Gagnaver Verne Holding

Stjörnuhrap ársins:
Björgólfur Thor Björgólfsson

Áfangi ársins:
Milestone

Hugmyndafræðileg yfirtaka ársins:
Morgunblaðið

Norðmaður ársins:
Geir Haarde

Íslendingur ársins:
Svein Harald Öygard

Frasi ársins:
“Takk útrásarvíkingar”
höf: Lára

Hrunadanstónlist ársins:
Tina Turner

Ósanngjarnt umtal ársins:
Grill á kvöldin

Búsáhaldabyltingarforingjar ársins:
Hanna Birna Kristjánsdóttir og Dagur B. Eggertsson

“No comment” ársins:
Össur Skarphéðinsson

Lánveitandi ársins:
Rússland

Sameiningartákn ársins:
Jóhanna Guðrún

Þröskuldur ársins:
Höskuldur Þórhallsson

Hressleiki ársins:
Sigmundur Davíð Gunnlaugsson

Eftirlitsaðili ársins:
Jón Sigurðsson stj.fm. FME

Viðvörunarbjalla ársins:
Davíð Oddsson

Fátæklingur ársins:
Jón Ásgeir Jóhannesson

Flóttamaður ársins:
Hannes Smárason

Liðsandi ársins:
Þráinn Bertelsson

Umhyggja ársins:
Margrét Tryggvadóttir

Vindhani ársins:
Þór Saari

“Formaður” ársins:
Bjarni Benediktsson

“Forseti” ársins:
Ólafur Ragnar Grímsson

Icesave-andstæðingar ársins:
Ingibjörg Sólrún Gísladóttir/Kjartan Gunnarsson

Síðasta sort ársins:
Ástþór Magnússon

Fórnarlamb ársins:
Friðrik J. Arngrímsson

Ráðning ársins:
Ráðning Ásmundar Stefánssonar á sjálfum sér sem bankastjóra

Stjórnandi ársins:
Jóhannes Jónsson lykilstjórnandi hjá Högum

Facebook-notandi ársins:
Hrannar B. Arnarsson

Málvísindamaður ársins:
Eiður Guðnason

Sjálfsviðkvæmni ársins:
Sverrir Stormsker

Fjölmiðill ársins:
Svipan.net

Svipa ársins:
Lára Hanna Einarsdóttir

Stjórnmálaflokkur ársins:
Hreyfingin

Mótbyr ársins:
Byr

Úlfur í sauðagæru ársins:
MP banki

Black Sunshine ársins:
Saga Capital

Framlag ársins til íslenskrar tungu:
Arion Banki

Gegnsæi ársins:
Landsbankinn

Kennitöluflakk ársins:
365 miðlar og amk 365 önnur íslensk fyrirtæki

Vanskilaskrá ársins:
Íslensku viðskiptabankarnir

Kostakaup ársins:
Kaup Bakkabræðra á Bakkavör af Exista með láni frá Exista

Endurskoðendur ársins:
Íslenskir endurskoðendur

Íslandsvinur ársins:
Sjeik Al Thani

Örlæti ársins:
Yngvi Örn Kristinsson

Útrás ársins:
Ármann Þorvaldsson

Verslunarferð ársins:
Góði hirðirinn

Forsetaframbjóðandi ársins:
Bjarni Ármannsson

Prófkjörsframbjóðandi ársins:
Jón Baldvin Hannibalsson

Dagur ársins:
Baugsdagurinn 2007

Kynnir ársins:
Halla Tómasdóttir

Tilraun ársins:
Þjóðfundurinn

Niðurstaða ársins:
“Samstarfið við Ólaf F. ekki mistök” VÞV

Flensa ársins:
Svínið

Evrópuflokkur ársins:
Framsóknarflokkurinn

Krísustjórnun ársins:
Sigmundur Ernir Rúnarsson

Punchline ársins:
“The Icelandic Economy”

Draugahús ársins:
Tónlistarhúsið

Gapastokkur ársins:
Range Rover bílar

Flassbakk ársins:
Gjaldeyrishöftin

Trúverðugleiki ársins:
Stjórnmálamenn/Embættismenn/Bankamenn

Endurfæðing ársins:
Gunnar Smári Egilsson

Silfurtunga ársins:
Ross Beatty

Fjölskyldufaðir ársins:
Valtýr Sigurðsson ríkissaksóknari

Innkaupastofnun ársins:
Varnarmálastofnun Íslands

Fýluferð ársins:
Ferð Sigmundar, Höskuldar og vogunarsjóðsins til Noregs

Smjörklípur ársins:
Lögfræðiálit

Vanmetnasti maður ársins:
Ólafur Þór Hauksson

Ábyrgðaröxlun ársins:
Ögmundur Jónasson

Maður ársins:
Eva Joly

Nú hafa fjárlög næsta árs verið samþykkt með ríflega 100 milljarða króna halla.

Þrátt fyrir mikinn niðurskurð á þessu ári er ljóst að skera verður enn meira niður í ríkisútgjöldum á næstu árum til að greiða upp þær skuldir sem hallarekstur ríkissjóðs hefur í för með sér.

—–

Ýmsir hafa haft orð á því að nú sé rétti tíminn til að endurskoða öll útgjöld ríkisins.

Kreppan sé tækifæri til að forgangsraða upp á nýtt. Útrýma óstjórn og sóun sem fest hefur sig í sessi í ríkiskerfinu.

Þessu er ég hjartanlega sammála.

Ríkisstjórnin hefur sem betur fer sýnt að hún hefur þrek til þess að takast á við slík viðkvæm en sjálfsögð réttlætismál, eins og aflagningu sjómannaafsláttarins.

—–

Nú þarf umræðu og almennilega tiltekt. Margar heilagar kýr þurfa að fara beint í hakkavélina.

Réttlæta verður (upp á nýtt) allar sporslur og skúffufé.

Því vissulega eru mörg góð verkefni sem eiga skilið að fá stuðning ríkisins.

Það væri synd ef þau steyttu á því skeri sem er sóun og sögulegt hirðuleysi okkar í umgengni við ríkiskassann.

—–

Það fyrirkomulag sem er á fjármögnun ýmissa góðra málefna er t.d. barn síns tíma.

Eiður Guðnason, fyrrv. sendiherra, hefur vakið athygli á einu slíku dæmi, sem er Lottóið.

Lottóið er gott dæmi um kerfi sem þyrfti að endurskoða.

Lottóið er eins og kvótakerfið - þeir sem voru stórir á níunda áratugnum eiga í dag auðlindina og misréttið er verndað með lögum.

—–

Aðilar eins og Ungmennafélag Íslands og Íþróttabandalag Reykjavíkur sem varla geta talist miðpunktur grasrótar íslensks íþrótta- og æskulýðsstarfs í dag, bera þó enn hvað mest úr býtum.

Sömu sögu má segja um styrki frá ríki og sveitarfélögum.

Þessi gömlu samtök eru af sögulegum ástæðum þar enn á fremsta bekk og fá úthlutað, burtséð frá þátttöku í starfi þeirra og burtséð frá því forskoti sem Lottóið veitir þeim.

—–

Stjórnmálamenn leggja ekki til atlögu við þær klíkur sem hreiðrað hafa um sig í þessum samtökum og milljónir verða að tugmilljónum og tugmilljónir að hundruðum milljóna og áður en við vitum af þá er stórum hluta þess skattfés sem ætlað er til íþrótta og æskulýðsstarfs varið í alls konar skrifræði og rekstur.

Og ólíkt því sem gildir um stofnanir í eigi ríkis og sveitarfélaga þá hafa kjörnir fulltrúar ekkert yfir þessum samtökum að segja. Og geta ekki knúið á um umbætur á starfsemi þeirra.

—-

Ég vil leyfa mér að koma með tvær einfaldar úrbótatillögur.

1. Að fært verði í lög að samanlagðir styrkir opinberra aðila til frjálsra félagasamtaka megi aldrei nema helmingi ráðstöfunartekna þeirra. Þannig myndi minni áhugi fólks á að starfa innan ákveðinna samtaka og afla þeim fé með beinum eða óbeinum hætti, sjálfkrafa leiða til þess að ríkið drægi úr stuðningi sínum við þau. Að sama skapi gætu ný samtök sem verða til, sótt um stuðning af sömu fjárlagaliðum og voru áður eyrnamerktir ákveðnum samtökum. Skattpeningarnir myndu því dreifast á mun jafnari hátt á þau áhugamál sem almenningur hefur raunverulegan áhuga á að sinna.
2. Að Lottóinu verði skylt að taka við umsóknum um styrki frá öllum þeim íþrótta- og æskulýðssamtökum sem uppfylla ákveðin grunnskilyrði (ekki bara að hafa átt fulltrúa á fundi árið 1987) og að úthlutunin miðist, að minnsta kosti að hluta til, við fjölda þeirra iðkenda sem eru í hverju félagi.